Leo’s leven 297: autopech en veel avonden alleen

Goedemorgen fijne mensen en welkom bij mijn dagboek van dinsdag 21 juli! Vandaag praat ik je bij over mijn afgelopen week, die in het teken stond van een flinke dosis autopech en peuterdrama tot onverwacht mooie momenten met de jongens, weer eens op een surfboard staan na járen, trots zijn op mezelf omdat ik tóch ging sporten en een hele fijne wandeling in de duinen.

Het was echt een week van ups en downs. De ene dag zat ik huilend op de bank omdat mijn zo zorgvuldig geplande me-time door mijn neus werd geboord, de andere dag genoot ik met een frisgewassen peuter tegen me aan van de WK-finale<3.

Dus pak er lekker een kop koffie bij (of thee, of wijn, afhankelijk van hoe laat je dit leest) en dan neem ik je weer mee in mijn chaotische, gezellige en soms behoorlijk vermoeiende week in de tropenjaren. Lees je mee?

Dinsdag: een volle werkdag en de zoektocht naar zomerstructuur

Op dinsdag had ik een hele lekkere drukke werkdag. Zo eentje waarbij je pas rond half 2 een keer zit te ontbijten. ‘s Ochtends zat ik vooral achter m’n bureau te schrijven en mails weg te werken en ‘s middags maakte ik een video voor een nieuwe samenwerking die binnenkort online komt. Aan het einde van de middag bereidde ik het avondeten voor de jongens en rond 5 uur haalde ik ze weer op van de opvang. Tijd voor de avondspits!

Ik moet zeggen dat die de afgelopen weken niet echt vlekkeloos verloopt; de zomer heeft hier enorme invloed op. Kinderen later naar bed en niemand wil iets eten (behalve watermeloen en yoghurt). Dus de avonden zijn een beetje strijd lately, maar ik ben ook minder streng en militair, omdat ik het ook warm heb, zomergevoelens heb en denk: ja joh, dan blijf je toch lekker lang op? XD

Toen de kindjes eenmaal op bed lagen, was het tijd voor Jan en mij om lekker op de bank te chillen. Ik las het boek Verder dan de sterren uit en vond dat echt een heeeeeel fijn boek (het is het vervolg op Wie naar de sterren grijpt).

Woensdag: huilen om autopech

Op woensdag hadden we voor de kindjes een extra dag opvang afgenomen, omdat ik het anders niet redde om al mijn werk gedaan te krijgen. Ik moest namelijk m’n Q2-administratie nog doen en daar ben ik altijd uuuuuren mee bezig. Nou, niet vandaag! Opeens had ik het in twee uur tijd gefixt?! En dus had ik opeens een middag met mogelijkheden, omdat ik donderdag óók nog gewoon een werkdag had.

Nou, dat liet deze meid met een behoorlijke behoefte aan me-time zich geen twee keer vertellen. Via de app Wisuki ontdekte ik dat er best oké golfjes waren in Zandvoort en dus was het voor het eerst in járen tijd om weer eens te gaan surfen!

Maar eerst: lunchen. Want ik had geen taart gehaald om mezelf door m’n administratie heen te worstelen, dus er moest iets anders lekkers tegenover staan. Let’ssss go naar een nieuwe hotspot in Haarlem! Via hippe vrienden hoorde ik dat er in het pand waar voorheen Vascobelo zat nu een nieuwe horecazaak is geopend (wat best jammer is, want loved Vascobelo), dus dat gingen we proberen.

En dat was wel leuk! Erg leuke kaart, best verrassend en jonge-meisjes-hip (met allerlei gekke drankjes en zo), lekkere wafels (vooral die matchawafel is erg lekker) en een leuk sfeertje. Maar toch denk ik niet dat ik er nog mega vaak naartoe zal gaan. Ik denk dat ik er net een beetje te oud voor ben en dat het me iets te tuttig is. Iets meer voor jongere meiden, denk ik. Maar goed; wel echt lekker geluncht.

En toen: op naar het strand! Want ik ging dus voor het eerst in jaren weer eens surfen en dat was gewelllldig. Ik paste – wonder boven wonder, ik ben toch zo’n 15 kilo zwaarder dan voor mijn zwangerschappen – nog in mijn wetsuit en huurde een surfboard bij Surfana, bij Rapa Nui in Bloemendaal. Toen was het tijd om de zee in te peddelen. Ik sprong op m’n board en ging gewoon van een golfje!! IK KAN HET NOG!

Ooooh, ik was echt een beetje bang dat het enorm aankloten zou zijn, maar dat viel me enorm mee. Ja, de golven in Nederland zijn vaak ruk, dus echt lekker surfen kun je hier (vaak) niet, maarrrrr ik kon in ieder geval af en toe lekker op m’n board staan en genoot enorm van weer eens in een wetsuit in zee liggen (tussen de kwallen, brrr). Love it!!!

Aan het einde van de middag moest ik naar huis om de kinderen van de opvang te halen, omdat Jan rond die tijd een meeting had. Maar ik had met een vriendin afgesproken om die avond weer naar het strand te gaan, want ik had er nog helemaal geen genoeg van gekregen. Nou… dat liep even hélemaal anders dan gepland.

Om 6 uur stapte ik in de auto om vriendin Vera op te pikken achter het station, zodat we lekker ff konden bijkletsen en een hapje eten op het strand. Toen ik rond die tijd achter het SUPERdrukke station van Haarlem reed, verdween opeens de koppeling van mijn auto onder m’n voeten. Gewoon: weg. Foetsie. Nergens te bekennen. Dus ik had gelukkig de helderheid van geest om de auto half in de berm te laten uitrollen en toen ik stilstond, kon ik op onderzoek uit. Waar de fuck is het pedaal van mijn koppeling naartoe?!

En die bleek opeens strak tegen de bovenkant van de auto aan te zijn geklapt. Hij kon nog wel terugveren, maar alle kracht was eruit. En dus moest ik de ANWB bellen. Die waren, thank god, binnen 30 minuutjes ter plaatse, maar toen bleek dat het niet on the spot gemaakt kon worden – ik stond ook half op de weg en het was nog steeds erg druk vanwege de avondspits – en dus werd ik weggesleept naar de autogarage. Oh my god. Nou, dat is ook echt een hele beleving.

De lieve meneer van de pechhulp legde me in heel veel woorden uit wat ik moest doen en ik onthield precies niets. Totale blackout-panieksituatie. Ik ben al niet zo’n held in de auto – I mean, inmiddels best wel, maar ik heb toch nog steeds het verleden van iemand met rijangst – en opeens moest ik versleept worden.

Sowieso stond het krijgen van autopech zonder Jan in de buurt al op mijn anti-bucketlist, want voor iemand met kakangst is dat echt wel een variant van worstcasescenario. Ik ben altijd zo bang dat ik ergens langs een weg strand en dan nergens kan kakken (want ik moet kakken op de momenten dat dat niet kan) en dat je dan helemaal moet gaan zitten nadenken over: ‘Ja, doe je dat dan in de auto? En waar laat je het dan? Of ga je in de berm zitten terwijl er allemaal auto’s langsrijden? I mean, je hebt vaak genoeg alléén een vangrail en dan ziet iedereen je en ooooh, hoe WERKT DIT?’

Maar gelukkig vielen die gedachtes mee en strandde ik bij een station, dus in geval van nood was er wel een en ander mogelijk. Maar goed; dan die rijangst. Ik moest dus uitgebreid luisteren naar instructies van iemand die al honderden keren een auto heeft versleept en ik deed dit natuurlijk voor het eerst. Het enige wat ik onthield van de hele uitleg was: “En als je niet op tijd remt, dan zit je boven op mij en dan is je auto total loss.” Oké, great.

Nou goed; ik dus versleept worden met 20 km/u over de drukste weg van Haarlem rond dit tijdstip. Maar het ging volgens mij best goed. Ja oké, ergens halverwege stopte de versleepmeneer om de instructies nog eens te herhalen en toen snapte ik er iets meer van. Uiteindelijk kwamen we aan bij de garage. Daar liet ik de auto achter en met de ANWB-meneer mocht ik mee terug naar huis rijden. Daar ging m’n avondje strand.

Ik vond het een zeer stressvolle situatie die ik echt prima gehandeld heb, maar toen ik thuiskwam was er óók nog drama gaande tussen Jan en Morris, die niet naar bed wilde. Dus ik kwam uit een halve paniekaanval thuis en wilde alleen maar even balen dat mijn avond met een vriendin (waar ik ZOOOOO’N BEHOEFTE AAN HAD) niet doorging, maar toen moest ik opeens een kind naar bed brengen. Die al half in een driftbui zat. Dus ik kreeg ook nog ff een klap in m’n gezicht van de ontevreden peuter en toen waren de rapen echt gaar. Godver, wat een kutavond.

Uiteindelijk heb ik echt ff een potje zitten huilen, omdat ik zo baalde dat míjn avond me-time in de soep liep. Ik zie mijn vriendinnen zo weinig en vind dat zoooo jammer. Ik vind het moederschap soms zo’n eenzame plek en zou willen dat ik veel vaker met vriendinnen kan ventileren. In real life, in plaats van via de app. Maar ik ervaar dat het ZO moeilijk is om dingen met elkaar te plannen in een vriendinnengroep en voor spontane dates heeft tegenwoordig echt niemand tijd. En man, wat vind ik dat jammer.

Dus einnnndelijk lukte het om met een vriendin af te spreken – in de week waarin Jan heel veel avonden met vrienden de hort op was – en toen werd uitgerekend die avond me door m’n neus geboord door die stomme autopech. Ik vond het echt heel erg stom.

Donderdag: mijn sportieve doorbraak en een onverwacht gezellig dagje Senna

O ja, en boven op deze baalsituatie kwam ook nog dat Senna woensdagmiddag verhoging had en dus eerder opgehaald moest worden van de opvang én de volgende dag niet naar de opvang mocht. Omdat er een of andere RARE (ik ben het hier niet mee eens) regel is dat je kind 24 uur koortsvrij moet zijn voordat hij of zij weer mag komen. Maar de grap is: er was echt NIETS met Senna aan de hand en ook op donderdag was hij kiplekker.

En weet je nog dat ik woensdag als extra opvangdag had geregeld, zodat ik al mijn werk kon doen? En ja, ik ben woensdagmiddag gaan surfen omdat er opeens tijd over was, maar dat neemt niet weg dat ik op donderdag gewoon werkdingen moest doen. Maarrr! Jan had een belangrijke meeting, dus ik moest Senna opvangen, die niet naar de opvang kon. Daardoor viel m’n werk in de soep, maar… ik kreeg er wel een heel gezellig dagje met Senna voor terug. Want die was dus echt 0% ziek of koortsig.

De auto stond bij de garage, de bakfiets ook, en dus ging ik met Senna op pad op de oldskool stadsfiets met fietszitje! En dat was heerlijk! Gewoon lekker op de fiets, geen haast, geen planning, alleen ik en mijn kleine schatje, een beetje rondfietsen door Bloemendaal, hertjes kijken en ondertussen gezellig met elkaar kletsen. Dit zijn precies van die momenten waarvan ik later denk: oh ja, hier doe ik het voor. Niet alles hoeft altijd efficiënt of gepland te zijn. Soms is een onverwacht dagje samen met je kind gewoon precies wat je nodig hebt. <3

Eenmaal thuis bracht ik Senna naar bed en toen kon ik naar PT Sas voor m’n sportsessie van de week, terwijl Jan babyfoondienst had. Ik wilde m’n sportles PER SE door laten gaan, dus dat is een vétte vooruitgang voor iemand die normaal ieder excuus aangreep om niet te hoeven sporten. Voorheen had ik in deze situatie honderd excuses kunnen bedenken waarom sporten niet uitkwam. Kind ziek, geen opvang, autopech, nekpijn… Nou, genoeg redenen om lekker op de bank te blijven hangen. Maar ik ben gewoon gegaan!! En dat is echt vet! Niet omdat ik ineens een mega sportief persoon ben geworden (laten we niet overdrijven 😂), maar omdat ik merk dat ik mezelf iets serieuzer neem. Dat ik ook mag investeren in mezelf en dat sporten niet iets is wat “overblijft als alles af is”, want spoiler: alles is nooit af met twee kinderen en een bedrijf. Dus: lekker bezig Leo. 💪

Aan het einde van de middag moest ik met Senna langs het consultatiebureau, waar alles goed was, behalve dat ‘ie wel wat meer vet mag eten. Ahhaha, grap van de eeuw, want hij heeft echt van die heerlijke dikke babybenen. Maar goed; u vraagt, wij draaien. Dus er staat vanaf nu meer boter, olijfolie en avocado op het menu van de kleinste hier in huis. En dat vindt ‘ie helemaal geen straf.

Wat ‘ie wél een straf vond, was de vaccinatie die hij kreeg. Och, die arme ziel moest zo hard huilen. Maar het is voor een goede zaak, dus even doorbijten met z’n tweeën.

‘s Avonds was Jan de hort op voor een etentje met vrienden en mocht ik de avond alleen met de boys doen. En dat ging supergoed! Het lijkt wel een beetje alsof de gezinsdynamiek beter loopt als er één iemand mist. Is dat herkenbaar voor iemand anders met kinderen?

Toen beide jongens lekker lagen te slapen, kroop ik nog ff achter m’n computer op kantoor, want er moest allerlei achterstallig werk verricht worden. Gelukkig lukte me dat prima in de avond. <3

Vrijdag: chips op de bank

Op vrijdag was het Jans dag met de kinderen en kon ik weer met volle focus aan het werk. Ik was de ochtend lekker druk en daarna reed ik naar Amsterdam voor podcastopnames, wat ook weer helemaal gezellig was.

Aan het einde van de middag ging ik naar de masseur, want ik loop al dagen met enorme nekpijn. Tijdens die massage ben ik drie keer in slaap gevallen. HEERLIJK.

De avondspits was er weer eentje als solomoeder en het ging weer best wel goed. Toen ze op bed lagen, kroop dit moedertje lekker op de bank met een zak paprikachips en de B&B Vol Liefde: Hoe is het nu met…?-aflevering. Heerlijk!

Zaterdag: de duinen in, driftbuien en quality time met z’n vier

Op zaterdag was het eindelijk tijd om ff met z’n viertjes te zijn en, met Luxemburg nog in ons achterhoofd, was het tijd voor een wandeling in de duinen. We willen al zo lang als we kinderen hebben onze favoriete wandeling bij Parnassia eens met de kleintjes doen, maar het lukt nooit omdat hij 3,8 kilometer is en dat te lang is voor Snorrie. Maar! Vandaag gingen we ervoor. Als 6 kilometer in Luxemburg kan, dan moet 4 kilometer in de duinen ook lukken.

En dat was zoooo fijn. Senna in de rugzak, Morris al bloemetjes plukkend en honderduit kletsend op z’n eigen tempo achter ons aan en oooh, wat vond ik dit fijn. Na 2 kilometer vond Morrie het mooi geweest en ging hij in de rugdrager bij Jan op de rug. Ik nam Senna in de draagzak voor de laatste 2 kilometer. Vet fijne wandeling!!

Eenmaal thuis was het voor Senna tijd om lekker te gaan slapen en ging Morris lekker op pad met Jan, terwijl ik ook ff een dutje op de bank deed.

Rond 3 uur werd Senna wakker en hadden we geen plannen meer. We bleven even chill thuis, liepen nog een klein rondje door de buurt, maar vonden het ook wel ff prima allemaal. Ik toverde een heerlijk avondmaal op tafel – waar ongeveer niemand van at – en ‘s avonds was het draaaaama om de kindjes op bed te krijgen. Sowieso hadden we vandaag te stellen met veel driftbuien tussendoor, dus dat was niet echt top.

Zondag: een WK-finale met m’n kleine voetbalanalist

Op zondag besloten we te gaan zwemmen, ondanks dat het niet zulk lekker weer was. Dus in plaats van het buitenbad bezochten we dit keer het binnenbad in IJmuiden, wat prima was. En SUPER rustig. Ik denk echt dat er vijf kinderen in het zwembad waren. Zo chill!

Rond 1 uur waren we weer thuis, ging Sen weer tukken en ging Jan fietsen met z’n broertje. Morris en ik hadden dus ff gezellig tijd met z’n tweeën, waarin we zeer creabea aan de slag gingen met klei. Ik haat kleien, maar kan het gek genoeg wel goed, hahha. Dus dat was prima.

Na Senna’s slaapje besloten we nog even naar het strand te gaan. Het was nog steeds best fris én heel winderig, maar ik had zooo’n zin in een wijntje en een borrel op het strand dat we gewoon gingen. En dat was een mega goed idee, want we hebben in anderhalf uur zó genoten – alle vier. Echt fijn. <3

‘s Avonds ging het naar bed brengen goed, maar rond 10 uur werd Snorrie wakker en wilde hij alleen nog bij ons zijn. Maar wij zaten de WK-finale te kijken… Dus toen heeft ons kleine boefje van 3 de héle finale met ons meegekeken. En hij keek z’n ogen uit, hahaha.

Het was wel mooi om voetbal te kijken door de ogen van deze 3-jarige, die nog geen idee heeft dat voetbal meer is dan alleen de bal overtrappen tussen twee mensen. Dus de witte mannetjes wilden steeds de bal afpakken van de rode mannetjes. En waarom doen ze dat nou? En er ging iemand duwen en dat mocht niet. En er was een zwart mannetje met een fluitje. En ze gingen heel veel vallen. Oh, en Lucky de Leeuw was spannend. <3

Mijn lieve schat. <3

Zelf genoot ik ook echt van de finale. Oh, het was zo lekker om op de bank te zitten met mijn frisgewassen jongetje tegen me aan en dan die heeeerlijke wedstrijd, die Spanje moest winnen en ook won. Echt een fijne avond vond ik het.

Maandag: hulp zoeken

Op maandag was ik aan het werk tot 1 uur. Daarna moesten we naar het consultatiebureau voor een extra afspraak, om te onderzoeken of we wat hulp kunnen krijgen bij het omgaan met een peuter met driftbuien en hoe we hem daarin het beste kunnen ondersteunen. Dat was erg interessant. Ik hoop dat er iets uitkomt waar we iets mee kunnen. <3

Verder was ik druk bezig om het huis ff wat uit te mesten en op te ruimen, omdat er binnenkort weer foto’s gemaakt gaan worden hier. Ennnn ja… zo vloog de werkdag ook zo weer om. Ik kookte nog ff een lekkere avondmaaltijd, deed wéér de avondspits alleen met de jongens en ‘s avonds had ik een lekker avondje met veel te veel snacks voor een maandag en een paar afleveringen van Het Perfecte Plaatje, die ik nog in moest halen. Heerlijk!

En dat, beste mensen, was mijn week. Een week vól ups en downs. Ik ben een beetje huiverig om te gedetailleerd te schrijven over alle driftbuien, maar geloof mij als ik zeg dat we (ik) het flink voor onze kiezen hebben gehad deze week. En dat drukt wel de stemming en vergt ongelooflijk veel van je als ouder. Maar goed; ups en downs, zoals ik al schreef.

De komende week is qua werk lekker rustig en ik ga wel wat leuke dingen doen, zoals met Jan slapen in een kasteel (!!), naar een bierfestival met een vriendin (!!!), een nieuw bed uitzoeken (!!!!!) én iets waar ik ontzettend weinig zin in heb: naar Uden (of all places) voor een afspraak met een pensioendeskundige. Blèghhhhh.

Maar goed; om het even om te denken: het is én heel goed en rustig voor m’n hoofd om die shit nou eens goed te regelen én de bonus van een rit naar Uden is dat Jan en ik weer eens samen in de auto zitten en leuke muziek of een podcast kunnen luisteren – iets wat we BK (Before Kids) heel graag deden tijdens lange autoritten.

Je leest er volgende week dinsdag over op mijn blog! TOT DAN. <3

Volg mijn leven op Instagram
Daar deel ik dagelijks alles wat ik meemaak in mijn leven. Van stories over interieurmake-overs, simpele DIY’s, leuke recepten, #parentlife met twee kleine kinderen, tot m’n outfit of today (of die van de kinderen) en heel veel tips om het leven zelf leuk te maken #zelfdeslingersophangen. Je vindt me als @Lterveld op Insta!