Leo’s leven #311: naar de psycholoog

Goedemorgen fijne mensen en welkom bij mijn dagboek van dinsdag 10 november! Vandaag praat ik je bij over de ups en downs in m’n leven momenteel. Ga er maar ff goed voor zitten <3.

In alle eerlijkheid vind ik het best lastig om dit dagboek te schrijven, want speel ik met de gedachte om er toch weer een tijdje mee te stoppen. En daar baal ik ZO erg van. Ik weet gewoon niet hoe ik het moet doen momenteel. We zitten met onze oudste weer in een hele heftige periode qua driftbuien en dat vergt heel veel van me. En dat heeft het zo erg gedaan de afgelopen tijd, dat ik twee weken geleden een intake heb gehad bij een psycholoog om me te helpen me weer blij te voelen. En pas daar heb ik ontdekt hoeveel ik van mezelf gegeven heb de afgelopen jaren. En misschien heb je het in de dagboeken of op Instagram helemaal niet zo gelezen en misschien juist ook wel, maar wat ik online deel is natuurlijk maar een fractie van hoe ons echte leven eruit ziet. En dat is een leven vol enorme ups, maar ook echt hele pittige periodes. En daarvan laat ik af en toe een glimp zien, maar natuurlijk niet alles, vanwege privacy.

Het gaat zo met ups en downs de hele tijd. Er gebeuren leuke dingen in mijn leven waar ik heel erg van geniet, maar het gevoel overall is dat ik me opgeslokt voel, leeg, niet meer zo blij als anders en dat ik altijd achter de feiten aan loop. Dat ik mezelf mis, van voordat ik moeder werd. Niet omdat ik het moederschap niet accepteer of niet snap dat je ook anders wordt na zo’n grote levensgebeurtenis, maar vooral omdat ik mezelf de hele tijd als laatste in behoeftes voorzie.

Als ik nadenk over het avondeten dat we de hele week gaan eten, denk ik alleen aan wat de kinderen misschien wel willen eten. Om vervolgens te koken voor een gezin waar alleen Jan een warm bordje eten naar binnen werkt, Morris überhaupt zijn bord niet aanraakt, Senna alleen op schoot míjn eten wil eten en ikzelf als laatste een paar happen naar binnen werk. Als ik nadenk over wat we in het weekend kunnen doen, denk ik aan wat de kinderen leuk vinden. Hoe zij het beste vermaakt worden, in plaats van te denken aan wat ik wil. Als ik naar het toilet moet, denk ik eerst aan Morris die misschien ook wel moet, dan ga ik hem helpen en vergeet ik zelf te gaan.

Terwijl de Leo van voor het moederschap júist heel lekker ging op mezelf op één. Ik vond dat ik het juist zo goed deed; het leven leuk inrichten, goed voor mezelf zorgen, iedere dag genieten van een lekker avondmaal. En ik probeer het ook in dit leven, maar de flex is dat ik de hele dag alleen maar denk aan iedereen om me heen en te weinig aan mezelf. Oók omdat één van de vier gezinsleden zo pittig is en 80% van de tijd en aandacht daar naartoe gaat.

En dat maakte dat ik mezelf leeg heb getrokken, beetje bij beetje. En steeds toch weer een beetje opkrabbelde, rust nam, tijd voor mezelf nam. Maar als je jezelf zó leeg trekt, dan helpt één weekendje weg niet. Of twee. Of een surfvakantie waar je je geweldig voelt. Ja; dat is top en ik ben zo blij dat ik heb het gedaan en heb kunnen doen, maar ik ben er nog niet.

De zomervakantie was heel erg leuk maar ook heel erg pittig, daarna nam ik rust en dat deed me heel erg goed. We zaten ook eindelijk in een betere periode wat driftbuien betreft. Zou dit het licht aan het einde van de tunnel zijn? Zouden we eindelijk een beetje minder op onze tenen kunnen lopen thuis? Ja! Het ging zo goed! En het was zoooooo fijn en licht. Tot een week of drie geleden. Eerst dacht ik dat het de verandering van de wintertijd was. Maar nu weet ik het gewoon niet.

Het is een beetje als de slapeloze nachten wanneer je net een kind krijgt: je voelt pas hoe moe je bent als je een keer weer een nacht goed geslapen hebt. En als je kindje dan opeens weer slecht gaat slapen, dan weet je niet meer hoe je dat deed in al die maanden van slaaptekort die daarvoor kwamen.

Over slaaptekort gesproken; de nachten en ochtenden zijn ook nog steeds rommelig. Niet dramatisch, maar wel net genoeg om nooit écht goed bij te slapen.

En dan gaat je werk gewoon door. En je relatie. En je vriendschappen. De zorg voor mensen om je heen, de weekboodschappen. Het huishouden, want hoe rommeliger je huis, hoe rommeliger je hoofd.

Het hoort ook een beetje bij deze tijd van het jaar, dat het qua werk druk is, qua gezinsactiviteiten (met 11 november, sinterklaas, kerstdiners die gepland worden, studiedagen van de opvang). En ik weet het he: als ik wist hoe ik alle ballen hoog moest houden, dan was ik wel een Olympiër geworden. Maar ik weet niet hoe ik alle ballen hoog moet houden. En het hoeft ook niet. Maar als dat in de praktijk betekent dat ik wéér een tijdje moet stoppen met mijn dagboek schrijven, dan voelt dat wel als falen.

Maar goed. Dit moedertje is aan het werk met zichzelf. En het is zo ONTZETTEND fijn om met een psycholoog te praten over hoe ik me voel, want ik had de afgelopen tijd echt geen idee óf ik überhaupt iets voelde. Wat een aanrader, voor iedereen om dit te doen. Maar het is ook onnnnntzettend vermoeiend en de eerste keer dat ik er was heb ik de rest van de middag huilend in bed gelegen. Wat heerlijk was, want god laat die tranen stroooomen. Maar goed; ook vermoeiend.

En dat is wat er speelt. Voordat ik daadwerkelijk in een burn-out of depressie beland, is het fijn dat ik hulp heb gezocht en hulp krijg om het allemaal uit te zoeken. Ik ga weer leren om ook aan mezelf te denken in de gezinsdynamiek en dat zal heus ingewikkeld zijn, want het zijn nou eenmaal de tropenjaren waarin we ons bevinden, dus er ís ook veel aandacht voor twee kleintjes die het nog niet zelf kunnen.

En tegelijkertijd blijf ik ook gewoon werken, want ik HOU van mijn werk en het is een van de dingen waaraan ik juist oplaad. Maar het mag iets minder druk. Iets minder ‘ja’ zeggen tegen samenwerkingen, iets minder dagboeken, iets minder instagram, een Out of Office in m’n mailbox, zodat je snapt dat je iets langer op antwoord op je mail moet wachten. Maar niet minder podcasten. Want we hebben nét vandaag gelanceerd dat we een tweede aflevering per week gaan maken. Iets wat ik HEEL ERG leuk vind. En me energie geeft, in plaats van kost <3. Dus dat moet ik vooral wél doen.

Misschien vind jij het allemaal grote aanstelleritis als je dit leest, maar spaar me je kritiek; de grootste criticus zit in mijn hoofd en is al ONTZETTEND onaardig voor me geweest in de afgelopen vier jaar. Ja; niet iets wat jij online hebt kunnen zien, maar ze is er de hele tijd en ze is niet mals.

Dat alles gezegd hebbende… is dit niet per se het einde van dit dagboek hoor. Ik haal gewoon de druk van de ketel; als ik zin/tijd/ruimte voel om te schrijven, ga ik het doen en zo niet, dan niet. En dat moet een beetje de aanpak van de laatste maanden van dit jaar worden.

Het belangrijkste is dat ik zin heb om te genieten van de laatste maanden van het jaar. Ik ben bezig met leuke make-overs in huis -jij denkt; meid ga stilzitten, maar júist van klussen krijg ik energie – en ik heb vorige week SAMEN met Morris de logeerkamer geschilderd. Echt een dróóm die uitkwam!! En zo zie je maar: er gebeuren ook echt hele fijne hoogtepunten.

Ik heb zin om die tweede podcast tot een succes te maken, net als de eerste. Ik heb zin om te genieten van het mooie weer en om koekjes te bakken. Ik heb met m’n psycholoog afgesproken dat ik tenminste één keer per week tijdens de avondspits met kinderen voor mezelf kies en kook waar IK zin in heb en dat IK het warm op mag eten, zonder dat ik me bezighoud met wat er om me heen gebeurt. Ik heb zin in rijst met kip kerrie (net mee ontbeten want wie maakt me wat) en in sushi (ga ik straks lunchen). Ik heb zin in kerstdiners met vrienden (we hebben Cowboy Christmas als thema en ik ga EERST een outfit voor mezelf kopen en daarna voor de jongens). Ik heb de kerstvakantie voor mezelf vrij gepland en daar heb ik zin in. Ik heb zin in oesters en om met Morris naar het theater te gaan (net kaartjes voor Buurman en Buurman gekocht!!). Ik heb zin in het nieuwe bed dat straks geleverd wordt en wat betekent dat ik de slaapkamer een make-over moet (lees: wil) geven. En zin om een kerstkrans te knutselen. Ik heb zin om een nieuw nachtkastje voor Morris te zoeken, zodat hij kan spelen op zijn kamer en om naar IKEA te gaan. Ik heb zin om kantoor op te ruimen, want het staat hier vol met klusspullen van de logeerkamer en ik heb zin om de box van Senna naar de kringloop te brengen, want die staat al een half jaar in de weg. Ik heb zin om lampionlampjes bij de Action te scoren zodat we morgenavond voor het eerst met Morris en Senna – die allebei een ongelofelijk schattige lampionnen geknutseld hebben- langs de deuren te gaan met Sint Maartenliedjes. En ik heb zin om me blij te voelen, om écht te kunnen genieten van dit alles, in rust en kalmte, in plaats van in stress en ff tussen de bedrijven door.

Genoeg om naar uit te kijken en me mee bezig te houden. Weg met de ruis, wel met de moetjes en verplichtingen in mijn hoofd. Je zal er de komende tijd wellicht niet over lezen op mijn blog, maar volg het vooral op m’n stories. Ook al is dat maar een fractie van de realiteit wat je daar allemaal ziet. Je weet nu dat er van alles speelt, op de achtergrond. En ik hoop dat dit stuk ergens troostend is voor een andere ouder die ook ff niet weet waar ze het zoeken moet.

VEEL LIEFS!